Zalozenia reformy
W rezultacie w 1999 r., łącznie z innymi reformami: ubezpieczenia społecznego, administracji terenowej i szkolnictwa, wprowadzono reformę służby zdrowia, już uprzednio nazwanej enigmatycznie opieką zdrowotną. Została ona oparta na podstawowym założeniu rozdziału między płatnikiem a dostawcą świadczeń leczniczych (świadczeniodawcą) na zasadach rozrachunku finansowego. W roli płatnika powołano system pod nazwą powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego. Podstawą reformy stała się gruntownie znowelizowana przed wejściem w życie ustawa z 1997 r. Organizację systemu stanowiło 16 zdecentralizowanych regionalnych kas chorych, wyposażonych w osobowość prawną - po jednej w każdym województwie - oraz jedną kasę branżową, która objęła funkcjonariuszy i pracowników tych sfer zatrudnienia państwowego, które do tej pory rozporządzały swoimi odrębnymi służbami zdrowia (wojsko, policja i inne służby zmilitaryzowane oraz kolej). Organami kasy stały się rady nadzorcze wybierane przez sejmiki wojewódzkie, co przyczyniło się do znacznego ich upolitycznienia, oraz powoływany przez nie zarząd - również z klucza politycznego z dyrektorem na czele. Przejściowo powołano również z pewnym opóźnieniem związek kas chorych, rychło z kolei zlikwidowany. Uczestnictwo w ubezpieczeniu zostało oparte na obowiązku indywidualnego zgłoszenia i przynależności do jednej z kas w stosunku do wszystkich osób objętych ubezpieczeniem społecznym i członków ich rodzin, rozszerzonym na określone osoby (żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych, a także wielu innych szczegółowo wymienionych osób).
rollup warszawa kokos.pl kredyt konsolidacyjny